Etappe 5 en 6 Ras na mBan

Woensdag 12 september - Koninginnerit


De grote dag! Tenminste, dat had het moeten worden.. Al ’s ochtends vroeg bleek dat Femke, Djoeke, Mary Rose en Charlotte zich niet goed voelden. Toen toch een poging werd gedaan om wel wat ontbijt naar binnen te werken in de eetzaal, bleek dat maarliefst eenderde van het peloton ziek, zwak en misselijk was.
Dat stelde de zieke dames voor een lastige beslissing: starten of niet? Met hulp van pilletjes van de dokter besloten Mary Rose en Charlotte toch van start te gaan. Femke en Djoeke voelden zich helaas zo ziek dat het geen zin zou hebben om van start te gaan en zo moesten ze jammer genoeg allebei de Ras na Mban verlaten. Voor beide dames was dit een flinke domper, vooral gezien de goede resultaten die er in de afgelopen dagen behaald waren. Djoeke: ‘het was niet echt een keuze om niet van start te gaan, het ging gewoon niet.’ Ook Femke sluit zich hierbij aan: ‘al bij het inrijden zei mijn lichaam dat het niet ging. Ik was zo graag van start gegaan, maar het ging gewoon niet.’


Ietwat bedrukt stonden Yuki, Hilde, Charlotte en Mary Rose aan de start van de 95 kilometer lange rit die ze over drie flinke bergen zouden leiden. In het begin van de rit werd redelijk rustig aan gedaan, maar uiteindelijk moest het peloton er toch aan geloven: de eerste berg. Over een klein, nauwelijks verhard weggetje door het woeste Ierse landschap werd flink doorgereden, wat betekende dat op de top maar negen dames aan de leiding overbleven. Vlak daarachter reden alle dames van de NWVG. De achterstand was aanvankelijk nog maar een paar seconden, maar toen bleek dat geen van de andere dames mee wilde werken liep de achterstand verder op.


De groep waar de dames inzaten was ongeveer 20 dames groot en gezamenlijk werd ook de tweede gruwelijk steile berg bedwongen. Vlak hierna vond Hilde het tijd om Femke na te apen en proefde ze het Ierse asfalt na het aantikken van een achterwiel. Gelukkig kon ze voor de laatste klim weer aansluiten bij de groep, die het redelijk rustig aandeed door de stormachtige wind die Ierland dus blijkbaar ook rijk is.
Naar de finish toe werd er weer flink doorgereden, maar op heel veel rare halsbrekende toeren van enkele Ierse dames gebeurde er niet veel spectaculairs. Alle dames eindigden de zware koninginnenrit in het peloton en konden zich weer vol gaan stoppen voor de laatste dag: een etappe van 58 kilometer.

Donderdag 13 september


Een korte laatste etappe. Het buikgriepvirus was nog niet geheel verdwenen onder de overgebleven rensters, maar de laatste kleine zestig kilometer konden er ook nog wel bij. Plan van aanpak: laten zien dat de dames van NWV Groningen aanwezig zijn en aanvallen!


Voor de eerste klim werd er al het één en ander geprobeerd, door andere ploegen maar vooral door onze eigen dames Hilde en Charlotte. Helaas werd er door het peloton niemand de kans gegeven, en werd er altijd weer gereden om aanvallers terug te halen. Zo ook op de eerste klim waar Mary Rose het nog eens probeerde. Bovenop de klim kon iedereen in één groep aangemoedigd worden door Djoeke en Femke die hun ploeggenootjes daar kwamen aanmoedigen. Om vervolgens weer om te keren en de mooie afdaling in te gaan die wij in de wedstrijd hadden geklommen.

Molscap 1
Het vervolg van de wedstrijd verliep vooral bergafwaarts. Nogmaals een paar pogingen van onze hand, als ook van de grote vriendin van Yuki van ‘look mum no hands’ (specialiteit van het paar: afdalen), maar helaas opnieuw zonder langdurig resultaat.
Het kwam weer neer op een pelotonsprint. Niet geheel zonder risico stortte iedereen zich weer de laatste afdaling in, op naar het dorp. Kort na de finish (zonder podiumplek voor ons) bleken niet alleen de rensters een risico te hebben genomen, de fotograaf na de finish kon nog net door Hilde worden ontweken.
Het eind van een mooie wedstrijd in een prachtig landschap.

Molscap 2

 

terug