omloop van Strijen

Strijen 16 maart 2013

Met flinke kriebels in mijn buik van de zenuwen reed ik zaterdagochtend naar Strijen. De eerste wedstrijd van het seizoen, de eerste keer in teamverband en de eerste koers langer dan 60 km.

Vorig jaar ben ik begonnen met koersen en reed ik bij Marco Polo, als enig dame. Dit had als gevolg dat ik in Strijen enigszins de weg kwijt was; Chris haalde de rugnummers en mijn fiets kon ik inleveren bij Harry die mijn bandjes oppompte. Waar ik dit vorig jaar allemaal zelf deed stond ik nu verloren bij de bus. Dan maar even voorstellen aan de meiden die ik nog niet had gezien: ‘Hoi ik ben Geerte’, met als antwoord ‘Hoi ik ben Femke, Hoi ik ben Mary Rose, Hoi ik ben Anne, Hoi ik ben Yukiyo’.

Foto wielerpunt.nl

Met z’n allen zaten we in het busje te babbelen tot ook Nathalie, Djoeke en Jolanda gearriveerd waren en de groep compleet was. De kaderplaatjes werden door Harry op de fietsen gezet en wij gingen ons omkleden. Na de instructies van Chris (voorin starten, naar voren rijden, met de ploeg proberen weg te rijden) stapten we op de fiets om in te rijden. Een half uur voor de start stonden de eerste meiden al opgesteld, en aangezien er geen neutralisatie en loting waren, gingen wij ook maar alvast voor de start staan.


‘Nog 30 seconden’! Tringelingeling…….En gaan!
Ongeveer 2 km na de start was het peloton al flink uitgerekt en was er de eerste valpartij. De verraderlijke wind die plotseling van opzij kwam zorgde voor botsingen. Flink schrikken en in de remmen om te kunnen ontwijken, daarna weer goed aanzetten om aansluiting te vinden bij een groepje.

Slim rijden is nog geen automatisme, daarbij heb ik nog angst voor een dicht peloton. Het gevolg was dat iedereen in een lint reed om nog een beetje beschut te zijn, behalve ik, die daar ongeveer een halve meter naast reed. M’n kop vol in de wind, maar geen last van slingerende fietsen en schreeuwende dames. Ik heb flink wat gaatjes moeten dichten en daarbij een keer Femke mee kunnen nemen in mijn wiel.

foto wielerpunt.nl

Uiteindelijk ontstond er een groepje met Jolanda, Femke, Djoeke en ik, waarna de groep al snel weer brak en Djoeke en ik net teveel van achteren zaten. In het nieuwe groepje ontfermde Djoeke zich over mij als groentje. Zo hoorde ik regelmatig: ‘Tandje lichter!, Goed meedraaien in de groep! Naar voren rijden! STAAN (na de bocht)!’. Dit alles heeft mij enorm geholpen, dankjewel Djoeke ?.

 

De laatste twee rondes voor de finish begon ik de waaier iets meer te begrijpen en kon ik wat meer beschutting zoeken en wat herstellen. Opgelucht, kapot en hoestend kwam ik over de finish waar Chris en Harry klaar stonden met een tray cola en een warm vest. Terug naar de permanence, fiets in de auto, omkleden en bakje kwark eten waren de dingen die volgden. Een korte evaluatie in de kantine deed mij beseffen dat het qua kracht wel goed zit, maar dat ik nog heel veel moet leren over de dynamiek in het peloton en slim rijden. Gelukkig komen er nog genoeg wedstrijden om dit te leren, en motiveren de meiden in het team elkaar enorm.

foto wielerpunt.nl

Volgende week Gent-Wevelgem, weer een nieuwe uitdaging!

Geerte
 

terug